Siyaset, özü itibarıyla topluma hizmet etme, ortak akıl üretme ve adil bir düzen kurma sanatı olmalıdır. Ancak bugün ülkemizde izlenen manzara, bu tanımın tam zıttını, adeta bir siyasi "saf değiştirme" ve "aklanma" ritüelini işaret ediyor. Farklı partilerden seçilen kimi belediye başkanları ya da milletvekilleri, rüzgarın gücüne, iktidarın sunduğu imkanlara veya esen niyetlere kapılarak birer birer iktidar safına geçiyor. Bu anlamda en büyük yarayı Cumhuriyet Halk Partisi yani ana muhalefet aldı; partinin tüm nimetlerinden faydalananlar, gün geldi arayışı başka limanlarda buldu. Bir dönem "oy namustur" deniliyordu; şimdi ise kimin işine ya da çıkarına nasıl geliyorsa öyle yapılıyor. Peki, bu transferlerle geçmişteki eleştiriler siliniyor mu? Siyaset bu denli ilkesizleşebilir mi?
Cevap ortada: Geçmekle aklanmıyorlar; sadece sistemin kirliliğine ortak oluyorlar.
Unutturulan Gündemler ve Körleşen Vicdanlar
Gündem o kadar hızlı, o kadar yapay ve manipülatif başlıklarla değiştiriliyor ki, asıl konuşulması gerekenler halının altına süpürülüyor. Aylardır neyi konuşuyoruz? Parti içi hesaplaşmaları, koltuk pazarlıklarını ve bitmek bilmeyen kısır çekişmeleri... Oysa hemen yanı başımızda, coğrafyamızda yaşanan kirli savaşta on binlerce masum çocuk can veriyor. Bombalar altında yurtsuz, öksüz ve aç bırakılan çocukların çığlığı bu ülkenin ekranlarında birkaç saniyelik alt bant haberlerine hapsediliyor. İnsanlık vicdanı bu kadar çabuk mu körleşti?
Daha da derinlere inelim, içerideki tabloyla yüzleşelim:
Fon Krizleri ve Mağduriyetler: İnsanların birikimlerinin buharlaştığı, adalet arayışının karşılıksız kaldığı, binlerce insanın mağdur edildiği ekonomik vurgunlar ve fon krizleri ne oldu? Üç beş kişi göstermelik tutuklanırken, arkasındaki asıl sorumlular hangi koruma kalkanıyla saklanıyor?

Ahlaki Yozlaşma: Toplumun omurgasını oluşturan ahlaki değerler eriyor. Liyakatsizlik, kayırmacılık ve kural tanımazlık sıradanlaşırken; bu yanlış işleri yapanlar, yasaları hiçe sayanlar kime güveniyor, sırtlarını hangi odaklara dayıyorlar?

Güzel Yaşamak Neden Bu Kadar Zorlaştı?
Bu çarpık düzen, vatandaşın onurlu yaşam tarzıyla, hayalleriyle ve insani değerleriyle çoktan bağını kopardı. Bu ülkede sabah uyandığında "güzel bir haber almak", huzurlu bir kahve içmek, geleceğe dair umut beslemek neden bu kadar lüks, neden bu kadar zor hale geldi?
İnsanlar mutfaktaki yangınla, faturalarla ve her gün artan hayat pahalılığıyla boğuşurken, siyasetteki bu ilkesizlik nereye kadar devam edecek? Vatandaş geçim derdindeyken, birilerinin siyasi ikbal uğruna ilke satması, bu ülkenin ruhuna vurulan en büyük darbedir.
Artık sormak zorundayız: Bu gidişata "dur" diyecek olan kim? Siyasetin bu denli çoraklaşmasına, vicdanların bu kadar körelmesine daha ne kadar sessiz kalacağız?