Biraz önce İrene ile sabah yürüyüşümüzü yaptık.Bizim bir üst caddemiz Bulvarda yürürken dikkatimi çekti; adı“ Leos “ olan bir cafe tadilat nedeniyle kocaman bir afişle dükkanı örtmüş.Önce afişin canlı renkleri dikkatimi çekti,sonra bir çift iri çocuk gözler.O iri gözler surların arkasından merakla bakıyordu.İyice görmek adına biraz durakladım, iri puntolarla şu yazıyordu:
“Sana Bir Sır Versem Tutar mısın?”
Vay be dedirtti bana bu kadar özen!Gerçekten rekabet çok büyüdü. Öyleyse gençlerin dediği gibi “iyi olan kazansın” diyelim.Gençlerin altını çizmemdeki farkı anlayacağınızı umuyorum.Yaşlılar da bu sözü söyler ama farklı anlamdadır kastettikleri.Nerden mi biliyorum, kendimden. Bence yaşları gereği zaten yaşam onlara diz çöktürmüştür.Çöktürmeyen azınlıklar olabilir ama zaten böyle yazılar da o insanların önüne düşmez.Bence her şey ihtiyaca göre işliyor bu evrende.
Mesaj verme gayretinden çıkıp konuya döneyim.Bu kadar özen varsa, en azından adı üzerinden bir araştırılmayı hak ediyor dedim. İnternetten şunlar çıktı karşıma:
Leo: Latince kökenli, “ aslan “ anlamına gelen bir isimdir.Gücü, cesareti ve liderliği simgeler.
Leo ve Aslan burcu: Astrolojide Leo, Aslan burcunun ingilizce adıdır.
Leos: İngilizcede Leo adını taşiyan kişilerin çoğulu da olabilir; yani “ Leolar”.
İş aslanlara dönüşünce, ilk aklıma gelen rahmetli oğlumun burcunun aslan oluşu geldi aklıma.Zihin ordan nerelere sıçramadı ki!...
O sıçrayan yerleri bugün es geçip takvim yaprağına bağlıyorum işi.Nasıl mı? Zihin için geveze maymun tanımını duymuşsunuzdur sanırım.Hiç susmaz kendileri.”U-u-u/ A-a-a” gibi sesler çıkarırlar daldan dala atlarken.İşte tam da Kasım takvim yaprağında ön planda bir maymun oturuyor.Yanında onun boyutlarında bir erkek çocuk ve bir sürü rengarenk çiçek.Çiçeklerin üzerinde de başta kuşlar olmak üzere çeşitli renklerde börtü böcek.Daha fazla detaylandırmayacağım. Çünkü kafamın içindeki maymun “hadi sadede gel” deyip duruyor.
Evet, benim esas sizinle paylaşmak istediğim, beni çok etkileyen afişteki o söz:
“Sana Bir Sır Versem Tutar mısın?”
Ne çok duymuşuzdur çocukken bunu yakın arkadaşlarımızdan.Bir kişiye dahi söylense artık onun sır olmaktan çıktığından habersiz. Bugün dahi canımı yakar o hayal kırıklıkları.Tabii benim de uğrattıklarım ise vicdanımı sızlatır.Yani hepsi bende mevcut.Fakat bugün geldiğim nokta çok farklı.”Sırlarımız kadar hastayız” sözünü benimsemeyi seçenlerdenim.Doğru- yanlış diye etiketlemeden, sadece bugün seçimimi bu anlayıştan yana kullanıyorum.Çünkü gölgemi bile taşıyacak gücüm yok.Kaldı ki sır taşıyabileyim.Ne yapıyorum peki, bunu dürüstçe itiraf ediyorum.Gerisini düşünmüyorum. Herkes kendi tedbirini kendisi alsın.Sadece kasıtlı olarak belden aşağıya çalışmamaya özen gösteriyorum.Bitti.Adım Hıdır değil ama elimden gelen budur.
Sözün bittiği bir noktaya geldi yazı.Ben İkbâl Gupse Özlen Dinçerler’i anlamaya dinlemeye çaba göstermeye istekliyim.İsimlerime bir tane daha eklendi onun da altını çizmek istiyorum.Sosyal medya hesabımı açan kişi İkbâl yazacağı yerde ilkbal yazmış, onu da bugünden itibaren aldım kabul ettim.Çünkü benim bu dünyaya gelmeme aracı olan ebeveynlerimin ilk çocuğu olmak bana bu hakedişi de veriyor.
Kendi hikâyemin kahramanı olarak yola devam ediyorum.Yeni bir grupla, Joseph Campbell’in “Kahramanın Sonsuz Yolculuğu” adlı eserini bir kez daha okumaya başladım.Oradan bir alıntı yapacağım:
“Bütün mutlu aileler birbirine benzer, mutsuz her ailenin mutsuzluğuysa kendine hastır.” Kont Lev Tolstoy, modern kahramanı Anne Karenina’ nın ruhsal parçalanmasını anlattığı romanı bu can alıcı sözcüklerle açmıştı.
Öyleyse deve kuşu gibi kafamızı kuma gömsek de popomuz açıkta.Bunu bilelim yeter.Teşekkürler.