Adıyaman’da bugün gündemin en önemli başlıklarından biri tütün üreticisinin yaşadığı mağduriyet. Geçmiş yıllarda tütün üreticisinin hakkını savunup çiftçinin yanında durduğum için 4,5 yıl yargılanmıştım. Ancak sorun yalnızca tütünle sınırlı değil. Yıllardır alın teriyle toprağını işleyen çiftçi, bugün bademden narına, tütününden diğer tarımsal ürünlerine kadar büyük bir ekonomik çıkmazın içinde.

Bir yıl boyunca emek veren, borçlanan, gübre, mazot, ilaç ve sulama masraflarını karşılamak için mücadele eden üretici, hasat zamanı geldiğinde ürününü hak ettiği değerden satamıyor. Tütün para etmiyor, badem para etmiyor, nar para etmiyor. Üretici emeğinin karşılığını alamazken maliyetler her geçen gün artıyor.

Peki, çiftçi bu şartlarda nasıl ayakta kalacak?

Adıyaman'ın ekonomisinin temel taşlarından biri olan tarım, yalnızca çiftçinin geçim kaynağı değil, aynı zamanda kentin sosyal ve ekonomik geleceğidir. Üreticinin kazanamadığı, toprağını işleyemediği, borçlarını ödeyemediği bir yerde kırsal kalkınmadan söz etmek mümkün değildir.

Çiftçi üretmek istiyor, bu topraklara küsmek istemiyor ancak ürettiğini değerine satamıyor.

Emeğinin karşılığını alamayan üretici, çaresizlik içinde her geçen gün üretimden uzaklaşıyor. Bu yalnızlaşmanın bedelini ise yalnızca çiftçi değil, tüm Adıyaman ödüyor.

Artık süslü sözlere değil, acil ve somut adımlara ihtiyaç vardır:

  • Tütün üreticisinin yaşadığı kronik sorunlara kalıcı ve adil çözümler bulunmalıdır.

  • Badem ve nar üreticisine acil alım garantisi ve pazarlama desteği sağlanmalıdır.

  • Mazot, gübre, ilaç ve sulama maliyetleri için destekler artırılmalıdır.

  • Üreticinin emeğini ve rızkını koruyacak gerçekçi taban fiyat politikaları hayata geçirilmelidir.

  • Tarımsal ürünlerin değerinde satılabilmesi için kooperatifleşme ve pazarlama imkânları güçlendirilmelidir.

Unutulmamalıdır ki çiftçi kazanırsa Adıyaman kazanır. Üretici ayakta kalırsa ekonomi ayakta kalır.

Adıyaman çiftçisi kimseden sadaka istemiyor; yalnızca alın terinin, döktüğü göz nurunun karşılığını istiyor. Ayrıcalık değil, hakkını talep ediyor. Toprağını terk etmek değil, bu topraklarda gururla üretmeye devam etmek istiyor.

Bugün çiftçinin sesini duymak, yarının tarımını ve Adıyaman’ın geleceğini kurtarmaktır.

Çiftçinin alın teri sahipsiz değildir, üreticinin feryadı artık duyulmalıdır!