Adıyaman’ın Üzerine Örtülen Sessizlik: Kalemler Neden Kilitli, Halk Neden Yalnız?
​"Gazetecilik, birilerine yazmak değil; yazılmayanı, gizleneni, görmezden gelineni halkın bizzat yüzüne haykırmaktır."
​Depremin üzerinden geçen zamana rağmen Adıyaman’da yaralar hâlâ kabuk bağlamadı. Şehir beton yığınlarından ibaret bir şantiye görünümünden çıkıp yaşanabilir bir kent olma evresine evrilmeye çalışırken; vatandaş, en temel yaşam hakları için bile feryat ediyor. Ancak bu feryatların coğrafi yankısı, şehrin sokaklarında kaybolup gidiyor.
​Çünkü Adıyaman basını derin bir uykuda, daha doğrusu konforlu bir sessizlikte!
​İndere’den Deprem Konutlarına: Halk Çığlık Atıyor, Basın Kulak Tıkıyor
​Bugün Adıyaman sokaklarında dolaştığınızda duyduğunuz ortak cümleler bellidir:
​Deprem Konutları: Dar gelirli depremzedenin sırtına yüklenen fahiş aidat rakamları.
​İndere (Örenli) Çilesi: Hâlâ çözülemeyen minibüs hattı sorunu; yazın nefes aldırılmayan toz bulutları, kışın insanı yutan çamur deryaları.
​Ulaşım ve Altyapı: Köstebek yuvasına dönmüş, araçları pert eden bozuk yollar ve hiçbir planlamaya dayanmayan ucube altyapı çalışmaları.
​Vatandaş evine ekmek götüremezken, her ay gelen yüksek faturalar ve ödenemeyen aidatlar altında ezilirken, İndere'de yaşayan binlerce insan adeta tecrit edilmiş gibi ulaşım mücadelesi verirken; bu şehrin sorunlarını yazması gerekenler ne yapıyor?
​Bin Gazeteci, Onlarca Cemiyet, Sıfır Ses!
​Adıyaman’da kağıt üzerinde bin kişiye yakın gazeteci var. Sayısız basın kuruluşu, dernek ve cemiyet tabelası asılı bu şehirde. Ama ortada ne bir haber var ne de kamu adına hesap sorağan bir irade.
​Asıl acı olan ve vicdanları kanatan da bu tablodur.
​Şehirde, basının bir kısmının sırtını yasladığı siyasi odaklar, "yandaş"lık prangaları ve makam sahiplerine yaranma yarışı, eleştirel gazeteciliğin cenaze namazını kılalı çok oldu. Gazetecilik maskesi takarak muktedirlerin ekmeğine yağ sürenler, halkın acılarını görmezden geliyor.
​Unutulmasın ki; gerçek gazetecilik, koltuk sahiplerinin arkasında el pençe durmak değil, halkın çamurlu çizmelerinin yanında saf tutmaktır.
​Soru Sormayan Kalem, Kalem Değil Silgidir!
​Eğer bir şehirde gazeteci susarsa;
​O şehirde bozuk yollar kader olur.
​Yapılan israflar kimsenin yanına kâr kalır.
​Verilen ama tutulmayan sözler unutulur.
​En önemlisi de vatandaşın hakkı, saray odalarında ve makam koltuklarında harcanır.
​Basın susarsa; yönetenler hesap vermekten uzaklaşır, halk ise çaresizliğin o soğuk duvarlarıyla baş başa kalır.
​Adıyaman’ın bugün siyasi simsarlara, klavye memurlarına ya da kalemini kiraya verenlere değil; kimseye eyvallahı olmayan, rızkını halkın onurundan alan, kalemi bükülmez cesur yüreklere ihtiyacı var.
​Çünkü hakiki bir gazetecinin maaşı yandaş makamdan değil, halkın vicdanındaki itibarından ödenir.
​