Etrafınıza şöyle bir bakın; gündemin gürültüsü arasında en sessiz ama en derin sızı hayal kırıklığı olarak yankılanıyor. Üstelik bu duygu artık tek bir alana sıkışmıyor, hayatın her katmanına sızıyor.

Siyaset sahnesiyle başlayalım. Yıllarca ilkesinden, duruşundan, sözünden ödün vermez sandığımız isimlerin bir gecede taban tabana zıt bir çizgiye savrulması, seçmen iradesine yüklenen anlamı incitiyor. "Sahada emek verdik, bizim oylarımızla seçildi" cümlesi, o hızlı geçişlerin karşısında tek başına yetmiyor. Ardından gelen iddialar, dosya tartışmaları, kulis dedikoduları... İnsan ister istemez soruyor: "Bizi iyi yönetir diye seçtiklerimizde, ya da bir çarkın içinde önümüze konulan adaylarda beklediğimiz tablo gerçekten bu muydu?"

Halkın çıkarını korumak için yola çıkanların kendi hesaplarını öne çıkardığı izlenimi oluştuğunda, en büyük hasarı güven duygusu alıyor. Masumiyet karinesini elbette elden bırakmamak gerekir; hukukun ve adaletin yerini peşin hükümler almamalı. Ancak siyasi transferlerin, kulis manevralarının ve hesapların ortasında vatandaşın hissettiği şey çoğu zaman bir "temsil kopukluğu" oluyor. İktidarın ömrünü uzatma telaşı mı, yoksa başka güç dengeleri mi; sebep ne olursa olsun, fatura yine yurttaşın güvenine!…

Güven sarsıldığında yalnızca bir parti ya da bir siyasetçi yara almaz; insanın kamuya, geleceğe ve ortak yarınlara dair inancı zedelenir.

Ne var ki hayal kırıklığı yalnızca Meclis koridorlarında ya da televizyon ekranlarında yaşanmıyor. Sokakta, mahallede, mutfakta da karşılığı var:

Gençler: Diplomasını eline alıp iş ilanları arasında umut tüketen üniversite mezunları, emeğinin karşılığını alamadığı için hayal kırıklığı yaşıyor.

Esnaf ve emekçiler: Kepenk kapatma noktasına gelen esnaf ile emekli olunca geçim derdine düşen öğretmen, memur ve işçi, yıllarca verdiği emeğin karşılığını alamadığı için hayal kırıklığı yaşıyor.

Aileler: Çocuğunun beslenme çantasına ne koyacağını düşünen anneyle, akşam evine ekmek götürmenin hesabını yapan baba hayal kırıklığı yaşıyor.

Hayal kırıklığı bir son değil; bir şeylerin yolunda gitmediğini gösteren acı ama canlı bir uyarı. Asıl korkulması gereken, bu kırgınlığın zamanla kanıksanıp derin bir travmaya dönüşmesi. Travma insanı susturur, "nasıl olsa hiçbir şey değişmez" cümlesinin arkasına saklar, komşuyu komşudan, insanı yarınından soğutur.

Oysa bu toprakların insanı kolay teslim olmaz. Sözümüzü söylemekten, hakkımızı aramaktan, yanlışa itiraz etmekten vazgeçmeyelim; ama kırgınlığımızın bizi birbirimize düşman etmesine de izin vermeyelim. Umudu diri tutmak bir lüks değil, yarınlara karşı en temel sorumluluğumuz.