Takvim yaprakları 20 Kasım’ı gösterdiğinde kürsülerden en güzel cümleler kurulur, uluslararası sözleşmelerin maddeleri bir kez daha hatırlatılır. Oysa hayatın tam ortasında duran bir soru vardır ki tüm süslü ifadelerin ağırlığını tek başına taşır: Hangi hak, hangi çocuk günü?
Eğitim hakkı elinden alınan çocukların günü mü!…
Sabahın erken saatlerinde atölye kapılarında, sanayi tezgâhlarında, tarlalarda ter döken o küçük omuzların taşıdığı yükle mi kutlayacağız bu günü? Yoksa kentin en görünmez köşelerinde, sokak lambalarının altında, soğuk kaldırımlarda büyümeye zorlanan çocukların yarım kalmış hikâyeleriyle mi? Yoksa Savaşın gölgesinde büyüyen çocukların gününü mü kutlayacağız?…
Kağıt üzerinde tanımlanan haklar, gerçek yaşamın sert duvarlarına çarptığında anlamını yitirir; çünkü çocukluk, ertelenebilecek bir mevsim ya da pazarlık konusu yapılabilecek bir ayrıcalık değildir.
Bir çocuğun hakkı, yalnızca yasaların satırlarında değil, yetişkinlerin kurduğu düzenin adaletinde ve şefkatinde sınanır. Çocuk emeğini ucuz bir çarkın parçası sayan, sokaktaki çocuğu görünmez kılan, ihmal ve yoksulluğu kader gibi sunan her anlayış, aslında kendi geleceğinin temelini oyar.
Gerçek hak; bir çocuğun eline kalem verilmesidir, oyun oynarken kahkahasının yarım kalmamasıdır, gece yatağına girdiğinde güvende olduğunu bilmesidir. Kurumların, yasaların ve toplumsal sorumluluğun asıl ölçüsü, en savunmasız çocuğun hayatına dokunabildiği yerdir; kapalı kapılar ardında alınan kararların değil, açıkta kalmış bir çocuğun elinden tutan samimi iradenin eseridir.
Bir toplumun en gerçek aynası, en kırılgan çocuğuna gösterdiği özen ve koruduğu masumiyettir.
Tam da bu yüzden, gürültünün ve hamasetin ötesinde duru bir vicdan çağrısına ihtiyaç vardır. Çocuklarımızın yüzü gülerse dünya iyileşir; çünkü bir çocuğun tebessümünde yalnızca bir hayatın neşesi değil, insanlığın onuru, yarınların umudu ve bozulmamış bir vicdanın sağlamlığı saklıdır. Evet, bugün dünya çocuk hakları günü!…
Büyüklerden çocuklara sıra gelirse tabi!…