Bir milleti ayakta tutan en önemli etkenlerin başında, dört elle sarılıp yaşattığı kültürü, gelenek ve görenekleridir.
Ayrıca dünyanın değişik coğrafyaları titizlikle incelendiğinde, her toplumun kendine has bir kültür potansiyeli olduğu anlaşılmaktadır.
Asırlar boyu kültürüne sahip çıkan milletlerin doğal olarak dünya kamuoyu nezdinde saygın durumda oldukları da bilinen bir gerçektir.
Geçmişte millet olarak asırlarca yeryüzü sahnesinde söz sahibi olmamızın ana nedeni kendi kültürümüze sahip çıkmış olmamızdandır.
Selçuklular, Osmanlılar ve diğerleri asırlarca dünyaya damgasını vurduysa, bunu en başta kendi kültürüne borçludurlar.
Dünyanın 3 kıtasında yüzyıllarca söz sahibi olan Osmanlı’nın torunları olarak bizler, ne yazık ki; son zamanlarda kültürümüzden, benliğimizden, özümüzden, bizi biz yapan, bizi var eden ilkelerimizden fersah fersah uzaklaşıyor, yozlaşmaya doğru hızla yol alıyoruz!
Öz be öz gelenek ve göreneklerimizi elimizin tersiyle itiyor, Avrupalılaşma uğruna garbın köhnemiş kültürüne dört elle sarılıyoruz!
Yabancılaşmaya özeniyor, özendikçe geçmişimize sünger çekiyor, varlık nedenlerimizin tümünü ötekileştiriyoruz!
Sanki Avrupalıların gemisine binince sağ-salim bir limana varacakmış, aksi halde alabora olabilme tehlikesiyle karşı karşıya kalacakmışız gibi bir halet-i ruhiyeye kapılmış gidiyoruz!
Mesela, kimimiz işletmiş olduğumuz alış-veriş merkezinde yabancı müziklerin sesini açıyor, bangır bangır ecnebi parçalarını enjekte ediyoruz topluma.
Kimimiz de reklam amaçlı vitrin ve tabelalarımızı yabancı isim ve cisimlerle donatmış kitlelerin zihnini etkiliyoruz.
Sirkülasyonun yaşandığı ortamlarda Ahmet-Mehmet gibi isimlerin yerine Tom-Thomas gibi yabancı isimlerin yer alması; başka milletlerin karşısında yenilgiye uğramışlığın belirtisi olsa gerek.
Ecdadımız asırlarca dünyanın üç kıtasında at koşturduysa, bunda kendi kültürüne sahip çıkmasının rolü büyüktür.
Birileri söz konusu merkezlerin dikkat çekmesi, cazibe merkezi oluşturması bakımından böyle bir yola tevessül edebilirler.
Lakin bunu yaparlarken, bilerek ya da bilmeyerek toplumun yabancılaşmasına, başkalaşmasına da kapı aralamaktadırlar.
Diyeceğim odur ki; dünyevilikler için değmez toplumu benliğinden uzaklaştırmaya vesile olmak.
Gidişat hiç iyi değil, Allah sonumuzu hayreyleye!
Selam, sevgi ve gönül dolusu muhabbetlerimle…
Bilal KARADAĞ