Allah’ın izniyle tek başıma yeni bir klasör açıp yazımı yazmaya başladım. Bu yeni dizüstü bilgisayarıma henüz alışamadım. Pek kullanmıyorum çünkü. Düşünün, şarjını doldurup yerine kaldırmıştım. Bugün yazımı yazacağım diye açtığımda şarjı bitmişti. Kim bilir kaç gündür dokunmuyordum ki dururken şarjı bitmiş. Sağlık olsun. Elbette daha sık haşır neşir olacağımız günler olur. Nasıl olsa ben özelliklerine vakıf olamadan modelleri eskiyip gidiyor. Ne hızlı bir çağda yaşıyoruz, yetişmek mümkün değil.
Her neyse, biz gelelim tutunduğumuz konuya. Temmuz Ayı'nın takvim yaprağına… Yine sarışın bir erkek çocuk var. Gözleri renkli ama hüzünlü. Ne zaman büyüdün de o hüzün yapıştı gözlerine? Fakat hiç çaktırmıyor kendince. Bir eli pantolonunun cebinde, diğer elinde renkli bir küp, vakur duruşuyla "Yıkılmadım, ayaktayım." diyor. Arka planda kare, dikdörtgen, daire şeklinde bir sürü rengârenk geometrik şekiller var.
Renklilik hoşuma gider, şekilcilik kadar olmasa da. Neyin hoşuma gidip gitmeyeceği konusunda her geçen gün netleşiyorum. Hatta hoşuna gitmek ve istemek arasındaki farkı seziyorum ve daha neler neler…
Konuyu takvim yaprağından yola çıkarak bu ay aldığım kitaplardan biri olan James Clear’a ait Atomik Alışkanlıklar kitabına bağlıyorum. Çok bilgilendiğim, tazelendiğim ve "aha" anları yaşadığım bir kitap. Henüz bitirmedim. Fakat dayanamadım ve yaşadığım "aha" anlarından birini hemen sizinle paylaşmak istedim.
"3. Yasa: Kolaylaştırın" bölümünde bir araştırmadan bahsetmiş. Fotoğraf çekmek ile ilgili "Nicelik" ve "Nitelik" başlıklı iki gruptan "Nicelik" başlıklı çalışmanın başarıya ulaşmasını kısa ve öz cümlelerle anlatıyor. Araştırmanın sonucu benim var olan inancımı desteklediği için sevindim. Nedir o inanç? "Taşı delen suyun gücü değil, damlaların sürekliliğidir." Yani nicelik zamanla niteliği de getirir; örneğimde olduğu gibi taşı delmek de sizin için bir başarıysa tabii. Benim için burada taş mecazi bir anlamda olduğu için gerçekten katılıyorum. Güç işleri başarmakta azim şart. Süreklilik deneyimi getiriyor ve işin zor kısmı böylece kolaylaşıyor. Tabii sürekli yazdığım için benim yazar olduğum gibi bir iddiaya kadar götürmeyeceğim işi. Fakat yaza yaza inşallah bir gün hareket etmekten eyleme geçeceğim ve işte o zaman belki kendi gözümde yazar niteliğini hak ettiğimi düşüneceğim.
Siz de benim gibi "hareket etme" ve "eylem" sözcüklerini eş anlamlı olarak kullanıyorsanız aradaki farkı kavrayamamış olabilirsiniz. Anımsatmak adına yenice okuduğum bölümden alıntılar yapayım:
"……..
Bu konuya hareket hâlinde olmak ile eyleme geçmek arasındaki farkı göstermek için değindim. İki fikir kulağa benzer gelse de aynı şey değil. Hareket hâlinde olduğumuzda plan yapar, strateji belirler, öğrenirsiniz. Bunların hepsi iyi şeylerdir ama sonuç üretmezler.
Öte yandan eylem, bir sonuç üretecek bir davranış türüdür. Yazmak istediğim makaleler için yirmi fikir sıralıyorsam bu harekettir. Gerçekten oturup makale yazmamsa eylemdir. Daha iyi bir diyet planı aramam, konu hakkında bir kitap aramam harekettir. Ama gerçekten sağlıklı bir öğün yemem eylemdir."
Yaaa, kendimizi kandırmayalım, değil mi? Ne zor geliyor gerçekle temas etmek! Şükürler olsun, bitip tükenmeyen bir merak var içimde de işte bu "aha" anları bana iyi geliyor. Hareket berekettir deyip koşturup duruyorum oradan oraya. Durup eyleme geçmek zor geliyor. Hani derler ya "En büyük eylem, eylemsizliktir." İşte o noktaya gelir miyim, gelmez miyim bilmiyorum. Çünkü insan ömrü ne kadar uzatılırsa uzatılsın sonunda ölüm var. İrene’ye geçen gün "Kalk, yetmişlik nineler gibi yatma öyle." derken yakaladım kendimi. Çok uzaklarda sandığım yetmişe dört yılım kaldı. Ya da büyüklerimizden çocukken sıkça duyduğum "Yaş yetmiş, iş bitmiş." gibi söylemler telaşlandırıyor beni. Bu saatten sonra kariyer yapıp para kazanmayı düşünüyor olmak öyle anlarda çok çılgınca geliyor. Hatta suyu tersine akıtmak gibi imkânsız geldiği anlar da oluyor.
Bütün bu inançlarıma rağmen bence bir eylem yaptım ve bu ayın yazısını da yazdım. Bir dahaki aya Allah kerim.
Teşekkürler.