Son zamanlarda fark ediyor musunuz bilmiyorum ama artık hiçbir şeyin eski tadı yok. Ne meyvenin kokusu aynı, ne domatesin tadı, ne de çocukken severek yediğimiz gofretlerin. İnsan bazen marketten aldığı bir şeyi yerken sadece karnını doyuruyor gibi hissediyor. Eskiden bazı tatların bir hatırası vardı, şimdi çoğu ürün birbirine benziyor.
Aslında mesele sadece pahalılık da değil. İnsan hayat boyunca para kazanır, yine harcar. Ama artık can sıkan şey, verilen paranın karşılığını alamamak. Bir kilo meyve alıyorsun, görüntüsü güzel ama tatsız. Süt alıyorsun, su gibi. Tavuk desen eski tavukların kokusu bile yok. Her şey büyümüş, parlatılmış ama sanki içi boşalmış.
Geçen gün bunu çok basit bir şeyde fark ettim. Islak mendil aldım. Adı ıslak mendil ama mendil neredeyse kuru. O an aklımdan şu geçti: Demek ki artık en basit şeylerde bile kalite ikinci plana atılmış. Çünkü artık birçok ürün iyi olsun diye değil, ucuza mal olsun diye yapılıyor gibi.
Cipsler de öyle mesela. Eskiden paket açılınca içinden gerçekten ürün çıkardı. Şimdi paketin yarısı hava. Gofretlerin tadı değişmiş, çikolatalar küçülmüş. Çocukken severek yediğimiz şeyleri şimdi aynı heyecanla yiyemiyoruz. Belki büyüdük diye düşünüyoruz ama bence mesele sadece büyümek değil. Gerçekten bir şeyler değişti.
Eskiden insanlar yaptığı işe biraz daha özen gösterirdi sanki. Şimdi çoğu yerde görüntü var ama kalite yok. Reklam çok, ambalaj güzel ama içeriğe gelince aynı şeyi hissedemiyorsun. İnsan da buna üzülüyor zaten. Çok para harcamaktan değil, kalitesiz şeye mecbur kalmaktan yoruluyor.
Galiba en çok da bu yüzden herkesin içinde tarif edemediği bir huzursuzluk var. Çünkü insan sadece eski fiyatları değil, eski samimiyeti de özlüyor. Bir meyvenin gerçek kokusunu, bir çikolatanın bıraktığı mutluluğu, alınan bir ürünün güven vermesini özlüyor. Küçük gibi görünen şeyler aslında hayatın tadını belirliyormuş. Şimdi bunu daha iyi anlıyoruz.