Her birimiz, nasıl bir dünya olduğunu bilmeden gözlerimizi bu fani âleme açtık. Hayat yolculuğumuz doğumla başladı. İlk zamanlar acizdik; bir başkasının merhametine, ilgisine ve sevgisine muhtaçtık. Zaman geçti, yıllar birbirini kovaladı. Büyüdük, güçlendik, kendi ayaklarımız üzerinde durmaya başladık. Fakat büyüdükçe yalnızca yaşımız değil, omuzlarımızdaki yükler ve dertler de büyüdü.
Bir zamanlar ağlayarak anlatmaya çalıştığımız sıkıntılar, zamanla kelimelerle bile ifade etmekte zorlandığımız imtihanlara dönüştü. Kimi zaman sağlıkla sevindik, kimi zaman hastalıkla sınandık. Bazen yüzümüz güldü, bazen gözlerimizden yaş eksik olmadı. Kimi günler umutla yürüdük, kimi günler sabırla ayakta kalmayı öğrendik.
Bu dünyada ne kadar kalacağımızı, ömür defterimizin kaç sayfasının kaldığını ise yalnızca Allah bilir. Ancak bildiğimiz bir gerçek vardır ki, nasıl geldiysek öyle gideceğiz. Bu dünyaya gelirken yanımızda hiçbir şey getirmedik; giderken de malımızı, mülkümüzü, makamımızı, servetimizi ve peşinden koştuğumuz geçici dünya nimetlerini beraberimizde götüremeyeceğiz. Çünkü sahip olduğumuzu sandığımız her şey, aslında bize emanet edilmiştir.
Asıl mesele, bu emanetin hakkını verip veremediğimizdir. İnsanları kırmadan, gönülleri incitmeden, kul hakkına girmeden bir ömür sürebildik mi? Zor zamanlarda sabrı, güzel günlerde şükrü ne kadar hatırladık? Nefsimizin sesinden çok vicdanımızın sesine kulak verebildik mi? Allah’a karşı ne kadar samimi bir kulluk gösterebildik?
Merhum Muhsin Yazıcıoğlu’nun şu sözü de hayatın gerçeğini ne güzel anlatır: “Bir saniyesine bile hükmedemediğimiz bir dünya için bu kadar fırıldak olmaya gerek yok.”
Bir gün hepimiz bu dünyanın kapısından çıkıp ebediyet yolculuğuna uğurlanacağız. O gün bize ne kadar kazandığımız değil, nasıl yaşadığımız sorulacak. Geride bıraktığımız mallar değil, bıraktığımız izler ve yaptığımız iyilikler bizimle anılacak.
İşte bu yüzden her gün kendimize şu soruyu sormalıyız:
Ömür heybemize ne dolduruyoruz? Dünya yükünü mü, yoksa ahiret azığını mı?