Birbiri ardına gelen iki olay… Şanlıurfa-Siverek ve Kahramanmaraş. Okul kapısından içeri giren silahlar, sınıflarda yankılanan korku ve geride kalan ağır bir tablo.
Okul; güvenli alan olmalıydı. Öğrenci öğrenmek, öğretmen anlatmak için oradaydı. Ama bugün konuştuğumuz şey eğitim değil, şiddet.
Bu noktaya bir günde gelinmedi. Ailede başlayan ilgisizlik, çevrede büyüyen duyarsızlık, eğitim sistemindeki boşluklar ve denetimsizlik… Hepsi birikerek bugünü oluşturdu. Çocuklar görülmedi, dinlenmedi, yönlendirilmedi. Sorunlar ötelenirken, sonuçlar ağırlaştı.
Burada tek bir sorumlu yok. Aile de sorumlu, sistem de, ihmaller de. Güvenlik eksik, rehberlik zayıf, idare baskı altında. Öğretmen yalnız, öğrenci ise çoğu zaman sahipsiz hissediyor.
En acı olan ise şu; bu olaylar artık istisna gibi görünmüyor. Her yeni haber, bir öncekini unutturuyor ama geride bıraktığı iz silinmiyor.
Artık konuşmak değil, görmek ve tedbir almak gerekiyor. Çünkü kaybedilen her hayat, sadece bir istatistik değil; bir ailenin dünyası, bir toplumun geleceğidir.
Bugün gereken yapılmazsa, yarın konuşacak daha ağır başlıklar kalacak.
“Bu artık bir uyarı değil, bir sonuçtur.”
Yunus Yaşar