|
Sen sen ol, kim olduğunu ve nerden geldiğini unutma… Kanma tozpembe yalanlara, kendini boş yere aldatma… Yüzünü yıka, suyunu iç, pınarın gözünü bulatma… Yediğini ye yemediğin kalsın, nimeti çöpe atma… Damarsız dal çürük olur Kabukları gevrek olur Meyveleri uluk olur Kayyım kökünü kurutma… Arada aklına köy gelsin, doğup büyüdüğün toprak dam, düşüp de başını yardığın süvükler, koruğunu ketenle terlettiğin asma, avluda kalburla tuttuğun cücükler… Sekideki irahan kokusu burnunda tütsün, dişlerini kamaştırsın mamık eriği, salkım salkım rüyalarına girsin boz üzüm, dudaklarını uçuklatsın nohut firiği… Varlığında yokluğunu hatırla, sağlığında hastalığını… Kara gün dostlarının kıymetini bil... Ahde vefayı düşün, abide-i şahsiyet insanlığını… Fakir de olsa halkın cahil de, ayırma yollarını, koparma gönül bağlarını, araya duvar örme. Bil ki; karanlık çok çok sabaha kadar… Davetsiz de gelse evine pasaklı da, ekşitme yüzünü, çemkirme sözünü, özünü öcü görme. Unutma ki; pek açılmayan kapı gıcırdar… Sanki sen o topraklarda doğmadın, hiç köylü olmadın… Höllükle bağlanmadı altın, tokaçla yıkanmadı esvabın, Jiletle doğranmadı karnın, tuzla avuçlanmadı ayağın… Yani sen kimsenin şitilini çekmedin, ekinini yaymadın, bostanını depelemedin, narını çalmadın… Allah bilir kimsenin kozuna da taş atmadın… Kavağını da budamadın öyleyse… Ne lastik süngel sıktın, ne şagul kurdun… Ne ince telden iğne, ne sentetik ipten serpme… Kar yağınca üşüyen kekliğe sırık uzatmadın, gece olunca tavşan gözüne ışık tutmadın… Şimdi sen köylü değilsin he mi… Anan da değil atan da… Karın da değil kayınatan da… Gökten zembille indin yani… Tohumuna gübre atan da olmadı, hamuruna su katan da… Çaydan geçerken de mi değmedin mübarek, şehre göçerken de mi? Orda bir köy var uzakta, Madem bir köyün ve köylün yok… Hepten sildin defterden… Bari bir şiirin olsun… |