ÇIKMAZ SOKAKLAR

Abone Ol

Çıkmaz sokaklar bana nedense hep sevimli gelmiştir. Sadece bir anı karesi hariç. O karede şöyle; 12 Eylül genciyim ben. Her ne kadar uzak durmaya çalışsam da eylemlerle geçti öğrenciliğimiz. Yine bir eylemde dağıtılmışız. Ara sokaklarda kaçıp duruyorum panzerlerin giremeyeceği. Fakat coplu polislerden nasıl kurtulacaksın? Derken bir çıkmaz sokakta buldum kendimi. Arkama döndüğümde elindeki copu havada polis, önümde ise boyumdan kat kat yüksek bir duvar, üzerimde daracık bir kot bacaklarımı zor açtığım… Ben bütün bunlara rağmen o duvarı aştım. Düşündüğümde akıl sır erdiremem bu olaya. Sanki bir güç beni alıp öbür tarafa attı. Siz buna korku da diyebilirsiniz. Katılırım. Olabilir. Hoş, annemin gözünde “ çok gözün kara” diye değerlendirilsem de ben artık korkularıma temas edebiliyorum. Özgürleşmek için de elimden gelenin en iyisini yapıyorum. Tıpkı, Eflatun- Burcu Güneş’ in yorumladığı “ Çıkmaz Sokaklar” da dillendirildiği gibi.

Korkularıyla yüzleşiyor insan er ya da geç

Bir telaş sarıyor önce yüreği

Gerçeklerle yüzleşiyor insan er ya da geç

Bak mesela benim gibi

Ne karanlık odalardan

Ne masallardaki cadılardan korktum

Sensizlikten korktuğum kadar

Ne çıkmaz sokaklar gördüm

Ne diyarlar gezdim durdum

Kaybolmadım sendeki kadar

İnan ki kaybolmadım sendeki kadar

Azar azar gözlerini kapat

Usul usul ellerini uzat

Ben tutarım yine ben duyarım seni

Ben bilirim aşkının kıymetini.

Tutuyorum Özlen ellerini!