Bu başlık bana ait değil… Ülkeyi yönetenlere — ya da artık yönetemeyenlere — ait.
Elbette yağmur berekettir. Toprağa can verir, çiftçiye umut olur, sofraya aş olur.
Ama adalet yoksa…
İnsanlar yarını göremiyorsa…
Faturalar her ay biraz daha can yakıyorsa…
Bir baba, bir dede torununa harçlık veremiyorsa…
O zaman hangi yağmur bereket getirecek?
Hazine ve Maliye Bakanlığı yetkilileri “Bereketli bir yağmur olursa inşallah…” diyor. Enflasyonun sebebini kuraklığa bağlıyorlar. Yani umut artık ekonomi politikalarında değil, meteoroloji raporlarında aranıyor.
Bir ülkenin ekonomisi gökyüzüne bağlanmışsa, yerdekiler neye tutunacak?
Türkiye İstatistik Kurumu verilerine göre işsizlik azalmış. Rakamlar öyle söylüyor.
Peki pazarda file neden yarım doluyor?
Neden gençler diplomalarıyla iş ararken umudunu yitiriyor?
Neden emekli, ayın ortasını göremeden maaşını tüketiyor?
Rakamlarla hayat arasındaki mesafe büyüdükçe, toplumun sabrı azalıyor. Çünkü insanlar istatistik değil, geçim derdi yaşıyor.
Dar gelirli ne yapacak?
Elektriği mi kıssın, doğalgazı mı?
Çocuğunun okul masrafından mı vazgeçsin, mutfaktan mı?
Bereket yalnızca yağmurla gelmez.
Bereket; adaletle gelir.
Şeffaflıkla gelir.
Üretimle, liyakatle, güvenle gelir.
Toprak susuz kalınca kurur.
Ama toplum adaletsiz kalınca çürür.
Yağmur yağar…
Ama adalet yağmadıkça hiçbir mevsim gerçekten bahar olmaz.