O kadar yazılacak konu var ki… Hele de bizim ülkemizde.
Ama bugün içimden geldiği gibi yazmak istiyorum.
İyi ki insanları seviyorum.
İyi ki çocukları seviyorum.
İyiki doğayı, ağaçları, hayvanları seviyorum.
İyi ki haksız bulduğum konuları dile getirmekten vazgeçmiyorum.
Bazı insanlar yanı başındaki sorunlara gözlerini kapatabiliyor. Duymuyor, görmüyor, susuyor. “Bana ne” diyebiliyor.
Ben diyemiyorum.
Çünkü haksızlık, kimden gelirse gelsin haksızlıktır.
Zaman zaman “Taraflı yazıyorsun, neden Cumhuriyet Halk Partisi’ne dokunmuyorsun?” diyenlerin sesini duyuyorum. Ama nedense iktidarın yanlışlarını görmezden gelenler, söz konusu muhalefet olduğunda daha cesur oluyor. Gücü elinde bulunduranı eleştirmek yerine, gücü denetlemeye çalışanlara yöneliyorlar.
Oysa demokrasilerde esas olan, iktidarın denetlenmesidir.
Bugün soruşturmaların ve tutuklamaların yalnızca CHP’li belediyelere yönelmesi sizce de manidar değil mi? Hukuk siyasi kimliğe göre işletiliyorsa adalet duygusu yara alır. Hukuk herkese eşit uygulanmadığı sürece kimse için gerçek bir güvence değildir.
Ben 2015 yılında Adıyaman milletvekili adayıydım. O dönemde dokunulmazlıklar konusunda yapılan hataların ileride ağır sonuçlar doğuracağını söyledim. Anayasa değişiklikleri tartışılırken, “yetmez ama evet” diyenlere de her platformda düşüncelerimi anlattım. O gün bazı hukukçular dahi suskun kalmayı tercih ederken ben susmadım.
Çünkü mesele parti değildi.
Mesele ülke meselesiydi.
Yetkilerin tek kişide toplanması, denetim mekanizmalarının zayıflaması bugün yaşadığımız birçok olumsuzluğun temel nedenlerinden biridir. Siyaset günü kurtarma sanatı değildir; geleceğe karşı sorumluluk bilincidir. Dün alkışlanan yanlışlar, bugün hepimizin kapısını çalabiliyor.
İşte bu yüzden konuşmayı ve yazmayı bir sorumluluk olarak görüyorum.
“Bana ne” diyememek aslında bir yük değil, bir vicdan meselesidir.
Yastığa başını koyduğunda vicdanın rahatsa…
İşte en büyük huzur budur.